محتضر شرم قدیمی ای تباهی مقاوم

به کدوم مذهب شومی که نگات رنگ غرور            

 می شنوم صدای مرگ و  بی تحمل تو عبور

تو خودت خواستی که دنیا به حضور تو بخنده         

 این طبیعیه که روحت تو گذشته ها بگنده

وقتی تمثیل حضورت بی بها و بی دلیل                   

 تو نماینده قومی شدی که تنش علیل

من چرا باید نگامو با چشای تو بسنجم                

تو گلوت هرزه می خونه چرا از صدات نرنجم 

بوی یک عقده ی پنهون میاد از کاسه ی چشمات   

یه هزارس که تو داری این جناز رو  رو دستات

من خجالت زده ی گناه مرسوم تو هستم              

تو حماقت طلوعی و من از معجزه خستم